هلي تختي HALI TAKHTI

خدا به خیر کند !!!

84 سال پس از رفتن قاجارها

امير حسين دهقان

«مجلس شوراي ملي به نام سعادت ملت ايران، انقراض سلسله قاجاريه را اعلام کرده و حکومت موقتي را حدود قانون اساسي و قوانين موضوعه مملکتي به شخص رضاخان پهلوي واگذار مي نمايد. تعيين حکومت قطعي موکول به نظر مجلس موسسان است که براي تغيير مواد 36 و 37 و 38 و 40 متمم قانون اساسي تشکيل مي شود.» آن زمان که رضاخان پذيرفت انديشه جمهوريخواهي موجد آشوب اجتماعي است و با دستگيري فعالان کمونيست بر اين نکته تاکيد ورزيد که از ديدگاه او «نهاد پادشاهي مشروطه بهترين مانع در برابر خطر بلشويسم است» به تدريج معلوم شد رضاخان، امراي ارتش و نمايندگان تجددخواه مجلس و روشنفکران حامي او انديشه براندازي قاجار و نشاندن خود رضا پهلوي بر تخت طاووس را جايگزين طرح جمهوريخواهي کرده اند.

در همان زمان بود که نمايندگان محافظه کار مجلس شايع کردند دربار قاجار پنهاني با شيخ خزعل عليه دولت مرکزي وارد مذاکره شده است و اندکي بعد علما نيز تصويري از احمد شاه را منتشر ساختند که کلاه حصيري اروپايي به سر داشت و همراه با چند زن فرانسوي در پاريس ديده مي شد. تلاش براي جانشين ساختن رضاخان به جاي احمد شاه تا به آنجا پيش رفت که بازاريان تبريز در اين شهر دست به اعتصاب زدند و در تلگرافي اعلام کردند اگر مجلس رضا پهلوي را به جاي احمد شاه ننشاند آذربايجان را از ايران جدا خواهند کرد، رضاخان در مهرماه ديگر مانعي بر سر راه خود نمي ديد. او هنگامي که متوجه شد دولت انگلستان واکنشي نسبت به تغيير سلطنت نشان نخواهد داد و در بين گروه هاي مختلف هم نسبت به اين برنامه مخالفتي نخواهد شد مجلس را تحت فشار قرار داد.

تا اين زمان علي اکبرخان داور، عبدالحسين تيمورتاش و محمد تدين اعضاي برجسته فراکسيون تجدد مجلس موفق شده بودند اکثريت مجلس را در اين راه با خود همراه سازند. اکثريت مجلس در اين دوره عبارت بودند از نمايندگان ائتلافي فراکسيون تجدد (حدود 40 نماينده) که رهبري آنها بر عهده سيدمحمد تدين بود. در بيرون از مجلس هم گروهي در مدرسه نظام گرد آمدند و با توزيع شبنامه خواهان خلع قاجاريه شدند. در ايالا ت هم امراي ارتشي مردم را تحريک مي کردند تا با فرستادن تلگراف از مجلس درخواست خلع قاجار را کنند. مستوفي رئيس مجلس البته چنين درخواست هايي را بايگاني مي کرد اما با استعفاي او و رياست تدين بر مجلس، طرح انقراض قاجار در دستور کار قرار گرفت. ماده واحده يي که توسط علي اکبر خان داور روشنفکر ايراني و مشاور نزديک رضاخان تهيه شده بود در جلسه علني مجلس و پس از قرائت تلگراف هاي ايالات خوانده شد.

نخست وزير باشد نه شاه

«اگر صدهزار راي هم بدهيد باز کارتان خلا ف قانون اساسي است.» اين جمله يي بود که آيت الله حسن مدرس در روز راي گيري براي انقراض قاجار خطاب به نمايندگان طرفدار رضاخان با عتاب و فرياد گفت و جلسه را به اعتراض ترک کرد. طرح انقراض پادشاهي قاجار اگرچه مخالفاني به اندازه انگشتان يک دست داشت اما کيفيت مخالفان بسيار بيشتر بود.

سيد حسن مدرس، دکتر مصدق، تقي زاده، حسين علا ء، ملک الشعراي بهار و دولت آبادي نمايندگاني بودند که به انقراض قاجار راي مخالف دادند. با اين وجود مخالفان همه از اقدامات مثبت رضاخان در برقراري امنيت کشور به نيکي ياد کردند...

به انگيزه صد و سي و سومين زادروز علامه اقبال لاهوري

محمد بقايي (ماکان)*
درآمد

هجدهم آبان 88 (9 نوامبر 2009) برابر است با صد و سي و سومين سالروز تولد اقبال، انديشمند و شاعري که آوازه يي جهاني دارد و آثارش حجتي است بر غناي زبان فارسي و فرهنگ ايراني. اقبال را به قول آنه ماري شيمل مي توان به منشوري تشبيه کرد که از انديشه اش انوار متعدد ساطع مي شود. يکي از آنها که بيشتر به چشم مي آيد ديدگاه هاي وي در باب نوانديشي ديني است، چندان که مي توان او را از پايه ريزان اصلي اين حرکت دانست. ولي اقبال به يقين نخستين کسي است که اجزاي پراکنده اين تفکر را روشمند کرد. او ديدگاه هاي خود را در اين باب در کتاب «بازسازي انديشه ديني اسلام» در هفت گفتار فراهم آورده و سومين چاپ آن در اين هفته از سوي انتشارات فردوس به بازار کتاب عرضه شده است.

اقبال شخصيتي بوده است با ابعاد مختلف؛ مردي آزادانديش با ذهنيتي که آميزه يي از شعر و فلسفه بود. شعر او از افکار فلسفي و اجتماعي اش مايه مي گيرد و فلسفه اش با لطافت شعر قرابت دارد.

اقبال را نمي توان تنها شاعر و فيلسوف دانست. او با فعاليت هاي آزاديخواهانه خود در زماني که سرزمينش زير يوغ استعمار بوده، با انتشار اشعار و مقالات روشنگرانه و با فعاليت هاي سياسي به عنوان يک مصلح بزرگ اجتماعي نيز شناخته شده است. همه سعي او آن بوده تا مسلمانان را به خويشتن خويش بازگرداند. اين انديشه زيربناي تمامي آثار او را شکل مي دهد. اقبال، پروانه يي است که همه عمر حتي آن زمان که در فضاي فرهنگ مادي غرب روزگار مي گذراند، گرد شمع فرهنگ اسلام و ايران پرواز کرده است. اعتقاد بي مانند او به اسلام پويا و آميخته با روح مهر آميز فرهنگ ايراني، آتشي به جانش مي زند که بي ياد آن يک دم نمي آسايد.

به عقيده وي «دين فقط يک اعتقاد انفعالي غيرفعال به يک يا چند موضوع خاص نيست...

این سماور جوش است ، پس چرا می گفتی
دیگر آن خاموش است؟
باز لبخند بزن

پاشو مهمان عزیز
توی فنجان دلم چایی داغ بریز

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم بود.

دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت بدانی.

 دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن نباشد.

دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،

دوست داشتم من هم يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد. گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.

دوست داشتم گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.

نمی دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!

نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،

نمی دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شبه خراب کردی

سكوت ميكنم....تا بشنود صدايم را..

سكوت ميكنم زيرا مجالي براي به زبان آوردن تمام حرفهايم نيست.

زيرا ظرفي نيست تا دلم در ان جاي گيرد.

هيچ كس آن چيزي نيست كه از پشت نقاب زندگي به نمايش ميگذارد...

 هيچ كس آن چيزي نيست كه در ديالوگ هاي اجباري نقشش به زبان مي آورد...

گاه فقط يك نگاه از ميان نگاهها،يك كلمه از ميان سخن ها،يا شايد يك سكوت،آن چيزي است كه مال خود ماست.

سكوت ميكنم زيار گوش دل بايد تا تاب نعره هاي وجودم را داشته باشم،

پس سكوت مي كنم.

  کشورهاي نفتي با اين همه ثروت چرا فقيرند؟

ما بی غمان مست دل از دست داده ایم
همراز عشق و همنفس جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای
ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

پیر مغان ز توبه ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستاده ایم

کار از تو می رود مددی ای دلیل راه
که انصاف می دهیم و ز راه اوفتاده ایم

چون لاله می مبین و قدح در میان کار
این داغ بین که بر دل خونین نهاده ایم

گفتی که حافظ این همه رنگ و خیال چیست
نقش غلط مبین که همان لوح ساده ایم

 خدایا...

خدایا کفر نمیگویم  پشیمانم , پشیمانم.

چه میخواهی تو از جانم نمیدانم , نمیدانم .

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.

خداوندا تو مسئولی به این آغاز و پایانم .

من آن بازیچه ای هستم که می رقصم به هر سازت , تو میخندی به این غم ,

 به این چشمان گریانم.

نه در دیرو , نه در کعبه من آن بیدم که میلرزم دگر بر مرگ ایمانم .

خدایا ناخدای هر چه هستی غافلی , یا رب

که من آن کشتی بشکسته ای در کام طوفانم

نسوزان خشک و تر رو با هم ,  که من فردا به نسل عاصی و قومی پریشانم...

                                                                         (دکتر شریعتی)

آرزو دارم شبی عاشق شوی .آرزو دارم بفهمی درد را .تلخی برخوردهای سرد را .می رسد روزی كه بی من سر كنی .می رسد روزی كه مرگ عشق را باور كنی ...

*************

*************

مهر تو به مهر خاتم ندهم ،وصلت به دم مسیح مریم ندهم،عشقت به هزار باغ خرما ندهم،یکدم غم تو به هر دو عالم ندهم

*************

*************

سفری غریب داشتم توی چشمای قشنگت،سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت، دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود،چشم تو مثل یه سایه همه جا همسفرم بود،من همون لحظه اول آخر راه و میدیدم،تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم

*************

*************

آن که هلاک من همی خواهد و من سلامتش

هر چه کند به شاهدی، کس نکند ملامتش

باغ تفرج است و بس، ميوه نمی‌دهد به کس

جز به نظر نمی‌رسد سيب درخت قامتش

داروی دل نمی‌کنم، آن که مريض عشق شد

هيچ دوا نياورد باز به استقامتش **

هر که فدا نمی‌کند دنیی و دين و مال و سر

گو غم نيکوان مخور تا نخوری ندامتش **

جنگ نمی‌کنم اگر دست به تيغ می‌برد

بلکه به خون، مطالبت هم نکنم قيامتش **

کاش که در قيامتش بار دگر بديدمی

کانچه گناه او بود، من بکشم غرامتش

هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دل

گوش مدار سعديا بر خبر سلامت

عزیزم یادت هست اولین بار که دیدمت

ما سر کوچه ی تردید به هم پیوستیم

رفته رفته گل بارور وا شد

افق روشن هم فکریمان پیدا شد

از فشار تب تاریکی شب دور شدیم

یک دل و جور شدیم

لحظه های منو تو در طپش خاطره ها می گذرد

گفته هامان همه پر رنگ و جلاست

روزمان شیرین است

ابر امید به دشت دل ما بارش گرم محبت دارد

نم نمک می بارد

سبدی از گل بابونه و حرف و احساس

روی میز دل ما جا دارد

ما به هم نزدیکیم

اگر چه از هم دوریم

دست تقدیر چنین می خواهد

آسمان پر ابر است

چا ره اش با صبر است.

دست فتاده

تنها برای اینکه دست افتاده ای را بگیری خم شو !

قدی که بهر خدمت مردم عَلَم شود

بهتر ز قامتی که به محراب خم شود

دوم

احتراز از سگ نفس

شیخی به سگی گذشت دامن خود را بالا گرفت و از وی احتراز نمود .

سگ به او گفت: ای فلان ! چرا از من اجتناب کردی؟ گفت: برای آنکه

تو در شرع نجسی . سگ به او گفت: اگر خدا مرا نجس کرده تو را

نیز امر به تطهیر جامه نموده است و اگر جامه ی خود را که به من

ملاقات می کرد نجس می شد به آب پاک می گشت و آن سگ نفس که

در عبا داری اگر جامه ی تو به آن مالیده شود به آب هفت دریا پاک

نمی شود . و تو باید از سگ نفس احتراز نمایی !و نصیحتی کنمت :

ای شیخ! دو چیز است که زمام داران را مغرور می کند : یکی حلم

خداوند و دیگر تعریف و مدح و ثنای اطرافیان .

سوم :

صفت آزادگان

از عارفی پرسیدند : که با وجود چندین درخت برومند که در جهان

است هیچ کدام از آنها را آزاد نخوانند مگر (سرو) را. و او هم ثمر

ندارد. در این چه حکمت است؟ عارف گفت: هر یکی را دخلی معین

است و وقتی معلوم . گاه تازه اند و گاه پژمرده . گاهی ثمر دارند و

گاهی برهنه اما ( سرو ) با این که هیچ ثمر ندارد همواره تازه و

سبز است و صفت آزادگان همین است .

برگرفته ازwww.roohemojarad.blogfa.com

تاکید میرحسین موسوی بر 13 آبان به عنوان سبزترین روز سال

به نام کسی که یادش در بهار من ، نامش در اندیشه من ، عشقش در قلب من ، کلامش در دفتر من ، دیدارش آرزوی من است
———————–
زندگی حکمت اوست…
زندگی دفتری از خاطره هاست…
چند برگی را تو ورق خواهی زد…
ما بقی را قسمت …
———————–
وقتی تنهاییم دنبال یک دوست می گردیم، وقتی پیداش کردیم دنبال عیب هاش می گردیم
وقتی از دستش دادیم دنبال خاطره هاش می گردیم…
و باز تنهاییم …
———————–
همیشه گورستانی در قلبت برای خاکسپاری خطای دوستانت بساز
———————–
برای داشتن چیزی که تا به حال نداشتی
کسی باش که تا به حال نبودی

———————–
هرگاه شادم یاد تو غمگینیم می کند. هرگاه غمگینیم یاد تو شادم می کند
پس هر دو را دوست دارم چون حکایت از تو می کند…
———————–
غم هایت را بر روی شن بنویس تا باد آن را با خود ببرد
شادیهایت را بر روی سنگ بنویس تا برای همیشه باقی بماند…
———————–
داشتم اشک هایم را روی نامه ای عاشقانه با قطره چکان جعل می کردم ، خاطرم آمد شاید دلتنگ خنده هایم باشی
ببخش اگر این روز ها عشق با گریستن اثبات می شود …
———————–
عشق درد سری است که باید برای فراموش کردن ان عشق تازه ای را پیدا کرد

———————–
چشم هایت وقتی دروغ می گویی زیبا تر می شوند
اگر می خواهی زیبا ترین باشی همیشه به من بگو دوستت دارم ….
———————–

روز جمعه هشتم آبان ماه یکهزار و سیصد و هشتاد هشت شمسی سالگرد میلاد خجسته ی حضرت علی ابن موسی الرضا (ع) است. هر سال ، به علت مجاورت ملت پاک طینت ایران با مرقد مطهر آن امام نور و هدایت ، مراسم جشن و سرور در کشور برگزار می شده اما امسال به خاطر یک خصوصیت ممتاز و جالب توجه گاه نگارانه ، دستگاه های فرهنگی و صدا و سیما ی دولت ایران مبتکر برنامه های ویژه ای شده اند که در حد و اندازه خود سودمندند اما کافی نیستند.

در هفته ی جاری ، صدا و سیمای جمهوری اسلامی که دانشگاه عمومی نیز قلمداد می شود ، در شبکه ها و بخش های مختلف رادیویی و تلوزیونی اش برنامه های زنده و مفصلی در گرامیداشت میلاد خجسته حضرت امام رضا (ع) به اجرا گذارده که ضمن تشکر از آن ، باید به خاطر تمرکز عمده بر شکل و ظاهر و کم توجهی به نکات و حقایق بنیادین در این موضوع ، مورد انتقاد قرار گیرد.

بررسی اجمالی این برنامه های زنده و غیر زنده که با شرکت تلفنی ، پیامکی و حضوری مردم برگزار شده است نشان می دهد که برای آشنا کردن مخاطبان ایرانی با گوهر رضوی و اظهار عشق و ارادت به حضرت اش ، متاسفانه بیشتر بر گنبد و گلدسته های طلایی و رواق های زیبای با صفا و صحن های وسیع و پر شمار و قبه های دلربای ضریح و سفره گسترده آستان قدس برای زائران ،که هر روز پذیرای ده هزار نفر است، و ضمانت شتر و آهو و شفای بیماران و... تاکید می شود ...